توسعه ی تکنیک نیلینگ خاک

 اوایل دهه 1960 میلادی تکنیک نیلینگ خاک ابداع شد. این روش تا حدی برگرفته از روش پیچ سنگ و سیستم مهاربندی چندگانه، و بخشی هم از تکنیک خاکریز تقویت شده اقتباس شده است. روش نوین تونل سازی اتریشی، که در اوایل دهه 1960 ارائه شد، یک الگوی برتر جهت تقویت زمین با استفاده از میله های فولادی و پاشش بتنی بود. اوایل دهه 1970 با گسترش کاربرد این روش ، روش های نیمه تجربی نیلینگ خاک کم کم رشد کردند. نخستین  پژوهش سیستماتیک در زمینه ی نیلینگ خاک، که هم شامل تست های مدل سازی شده بود و هم آزمایش های تمام عیار میدانی، در اواسط دهه 1970 در آلمان صورت گرفت. سپس تحقیقات پیشرفته تری در فرانسه و آمریکا در دهه 1990 صورت گرفت. در نتیجه ی این تحقیقات و پیشرفت عملیات عمرانی، مبنای طراحی و روش ساخت و ساز با استفاده از روش جدید نیلینگ خاک در دهه های بعدی شکل گرفت.

 

روش نیلینگ خاک در دهه 1980 در هنگ کنگ مطرح شد. اولین بار نیلینگ خاک در هنگ کنگ به عنوان روش معیار برای پشتیبانی سازه های شیب دار که با مصالح ناسالم ساخته شده بودند، استفاده شد. بعد از آن، در چند مورد دیگر از تکنیک نیلینگ خاک در سازه هایی که دارای مهاربند غیرعامل یا سیستم های دوخت به پشت (Tie-back) بودند , استفاده شد.  بکار گرفتن  روش نیلینگ خاک در برخی از این سازه ها بی شک ریشه در میل به استفاده از روش های جایگزین مهاربندهای پیش تنیده ی زمینی دارد چراکه روش های قدیمی نیازمند کنترل بلندمدت بودند در اوایل دهه 1990، کمی پس از آنکه واتکینز و پاول (1992) به شرح مختصر تجربه استفاده از روش طراحی و ساخت به کمک نیلینگ خاک و پی پرداختند، نیلینگ به یک روش عمرانی استاندارد در هنک کنگ تبدیل شد.

 

از اواسط دهه 1990، همزمان با نوسازی دیوارهای نگهدارنده توسط دولت و مالکان بخش خصوصی و افزایش تعداد سازه های شیب دار ، روش نیلینگ خاک کم کم به روشی شناخته شده تبدیل شد. امروزه، نیبینگ خاک متداول ترین روش تثبیت سازه های شیب دار در هنگ کنگ است. سالانه بیش از 200 سازه شیب دار و دیوار نگهدارنده به روش نیلینگ خاک تقویت می شوند.